غزل شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که فراق معشوق به او داده سخن می‌گوید. او نمی‌داند چرا تقدیر (فلک) او را معذب کرده و به حال نزارش دل نمی‌سوزاند. با اشاره به لذت باده‌نوشی در کنار معشوق، اشاره می‌کند که این خوشی‌ها تمام عمرش را تحت تأثیر قرار داده و او را در حال مستی نگه داشته است. شاعر همچنین از این که زندگی‌اش با غم و اندوه پر شده، ابراز نارضایتی می‌کند و به خونریزی دل اشاره می‌کند، گویی تقدیر از او انتقام می‌گیرد.
مرا تا کی فلک رنجور داردز روی دلبرم مهجور دارد
هوش مصنوعی: تا کی باید در این دنیا در یأس و غم زندگی کنم، در حالی که به خاطر زیبایی معشوقم از او دور هستم؟
به یک باده که با معشوق خوردمهمه عمرم در آن مخمور دارد
هوش مصنوعی: در تمام عمرم، به خاطر یک جرعهای که با محبوبم نوشیدهام، همیشه حالتی مست و مستی دارم.
ندانم تا فلک را زین غرض چیستکه بی‌جرمی مرا رنجور دارد
هوش مصنوعی: نمیدانم آسمان به چه دلیلی بدون اینکه گناهی از من کرده باشم، مرا آزار میدهد.
دو دست خود به خون دل گشادستمگر بر خون من منشور دارد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کسی به خاطر درد و رنج قلبی خود، به طور نمادین دستهایش را به خون دل آغشته کرده است. او این کار را می‌کند تا شاید بر روی خون او نوشتهای یا نشانهای وجود داشته باشد که به دیگران پیام بدهد. به عبارت دیگر، او تلاش می‌کند تا احساسات و زخمهای درونیاش را به نمایش بگذارد و به نوعی انتقام یا جلب توجه کند.