غزل شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و اندوه عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دلی پر از غم دارد و نمی‌داند چگونه با این غم‌ها کنار بیاید. عشق او را درگیر کرده و به او می‌گوید که صبر کند، اما او نمی‌تواند به راحتی با این وضعیت کنار بیاید. در نهایت، به نوعی از ناامیدی و بی‌پناهی در برابر مشکلات عشقی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که احساساتش او را به شدت تحت تاثیر قرار داده است.
دلم را انده جان می‌نداردچنان کاید جهانی می‌گذارد
هوش مصنوعی: دل من به شدت غمگین است، به طوری که این اندوه مانند یک دنیا سنگینی بر دوش من می‌گذارد.
حدیث عشق باز اندر فکندستدگر بارش همانا می‌بخارد
هوش مصنوعی: داستان عشق دوباره در دلش شعلهور شده و حالا باز هم به او جام می‌دهد.
چه گویم تا که کاری برنسازدچه سازم تا که رنگی برنیارد
هوش مصنوعی: چگونه بفهمانم که هیچ تلاشی نتیجه ندارد و چه باید انجام دهم که تغییری در اوضاع ایجاد نشود؟
چه خواهد کرد چندین غم ندانمکه جای یک غم دیگر ندارد
هوش مصنوعی: نمیدانم با این همه غم چه کار خواهد کرد، زیرا دیگر جایی برای یک غم جدید باقی نمانده است.
به زاری گفتمش در صبر زن دستاگر عشقت به دست غم سپارد
هوش مصنوعی: به آرامی به او گفتم: اگر عشق تو به دست غم بیفتد، در صبر خود مقاومت کن.
مرا گفتا ترا با کار خود کارمسلمان، مردم این را دل شمارد
هوش مصنوعی: به من گفتند که تو با اعمال خود، کار مسلمانان را انجام میدهی و مردم این را به دل میگیرند.
بنامیزد دلم در منصب عشقبه آیین شغل‌هایی می‌گذارد
هوش مصنوعی: دل من در مقام عشق نامی را بر خود مینهد و بهسبکهای مختلفی در این عرصه فعالیت می‌کند.