غزل شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس تنهایی و دلشکستگی خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او می‌گوید که نمی‌تواند به راحتی محبوب دیگری را بپذیرد، چرا که دلش همچنان به همان شخص وابسته است. او رنج می‌برد از دوری و ناتوانی در فراموش کردن محبوب، و ترس دارد که این وابستگی به ناراحتی بیشتری منجر شود. شاعر احساس می‌کند که حتی اگر بخواهد، نمی‌تواند عشق و محبتش را نسبت به محبوبش کم کند و می‌داند که اگر به عشق دیگری فکر کند، باز هم به یاد محبوبش خواهد بود. در نهایت، او از رها کردن زیبایی‌ها و عشق قدیمی خود پشیمان است و به جای آن تنها درد و زحمت به دست می‌آورد.
مرا صورت نمی‌بندد که دل یاری دگر گیردمرا بیکار بگذارد سر کاری دگر گیرد
هوش مصنوعی: دلِ من دیگر هیچ امیدی به کسی ندارد و تنها مانده است. به جای اینکه به من توجه کند، به دنبال کار دیگری رفته است و من را به حال خود رها کرده.
دل خود را دهم پندی اگرچه پند نپذیردکه بگذارد هوای او هواداری دگر گیرد
هوش مصنوعی: اگرچه دل من به نصیحت گوش نمیدهد، اما باز هم میخواهم دل را نصیحت کنم که بهتر است به عشق و علاقهی دیگری روی بیاورد.
ازو دوری نیارم جست ترسم زانکه ناگاهیخورد زنهار با جانم وفاداری دگر گیرد
هوش مصنوعی: من از او دور نمیشوم، زیرا میترسم که ناگهان به من جفا کند و آسیب بزند. من به او وفاداری دارم و نگرانم که این وفاداری به نوعی تغییر کند.
اگر زان لعل شکربار بفروشد به جان موییرضای او بجوید جان خریداری دگر گیرد
هوش مصنوعی: اگر آن لبهای شیرین و دلنشین را بفروشد، باید برای به دست آوردن رضایت او حتی به قیمت جان هم تلاش کرد؛ زیرا کسی دیگر جانش را به بهای عشق او خواهد خرید.
گل باغ وصالش را رها کردم به نادانیبه جای گل ز هجر او همی خاری دگر گیرد
هوش مصنوعی: به دلیل نادانی، گل زیبای وصالش را رها کردم و به جایش حسرت و دلتنگی او را با خود حمل میکنم، که مانند خار به قلبم میزند.