تناجی
انوری ابیوردی

غزل شمارهٔ ۸۷

هر کرا با تو کار درگیردبهره از روزگار برگیرد
به سخن لب ز هم چو بگشاییهمه روی زمین شکر گیرد
چون زند غمزه چشم غمازتدو جهان را به یک نظر گیرد
چشم تو آهویی است بس نادرکه همه صید شیر نر گیرد