غزل شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود درباره عشق و فراق می‌پردازد. او به زیبایی‌های ظاهری اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این زیبایی‌ها برایش هیچ ارزشی ندارند. عشق واقعی با تلخی‌ها و دردها همراه است و زندگی بدون عشق او به مراتب تلخ‌تر از شکر است. شاعر به این نکته تأکید می‌کند که عشق و فقر در دین واقعی از کفر نیز بدتر است و عشق به خاطر درد و رنجی که به همراه دارد، در او حسرت و غم ایجاد کرده است. او در فراق معشوق تنها می‌ماند و شب‌ها را بی‌سحر و پرغم سپری می‌کند.
نه چو شیرین لبت شکر باشدنه چو روشن رخت قمر باشد
هوش مصنوعی: نه لبهایت شیرین است که شکر را به یاد آورد، نه چهرهات آنقدر روشن است که به یاد قمر بیفتد.
با سخنهای تلخ چون زهرتعیش من خوشتر از شکر باشد
هوش مصنوعی: سخنان تلخ و دردناک تو برای من از شیرینی شکر هم دلپذیرتر است.
تو به زر مایلی و نیست عجبمیل خوبان همه به زر باشد
هوش مصنوعی: تو به طلا علاقهمندی و این چیز عجیبی نیست، چون همه زیبا رویان نیز به طلا تمایل دارند.
کار عاشق به سیم گردد راستعشق بی‌سیم دردسر باشد
هوش مصنوعی: عاشق وقتی به سیم و زنجیر عشق متصل میشود، کارش آسانتر میشود، اما عشق بدون ارتباط و اتصال، دردسرهای زیادی به همراه دارد.
دایم از نیستی عشق توامهر دو لب خشک و دیده تر باشد
هوش مصنوعی: هر لحظه که به عشق تو فکر میکنم، در درونم احساس خشکی و کمبود وجود دارد، اما اشکهایم ریشه در این عشق دارند.
در فراق تو عاشقان تراهمه شبهای بی‌سحر باشد
هوش مصنوعی: عاشقان در دوری تو، تمام شبهایشان بدون صبح و روشنایی خواهد بود.
عشق و افلاس در مسلمانیصد ره از کافری بتر باشد
هوش مصنوعی: عشق و فقر در وجود یک مسلمان، از کفر و بیایمانی بسیار بدتر است.