غزل شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که هرگونه رفتاری با او اشکالی ندارد و اگر کسی به او آزار برساند، جای هیچگونه شکوایی نیست. او می‌گوید وقتی محبوب در شادی و خوشحالی است، برای او نادیده گرفتن سختی‌ها قابل قبول است. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که هرچقدر هم تلاش کند تا از مشکلات و بلاها دوری کند، در عشق نمی‌تواند این کار را انجام دهد، زیرا دلش به محبوب بسته شده است. در نهایت، شاعر می‌پذیرد که با وجود غم و بلاهایی که عشق به همراه دارد، باز هم آن را تحمل می‌کند و حتی اگر تمام جهان به او تعلق داشته باشد، این احساس را می‌پذیرد.
هرچه با من کنی روا باشدبرگ آزار تو کرا باشد
هوش مصنوعی: هر کاری که با من انجام دهی، برایت مجاز است؛ اما برای من، آزار تو چه معنایی دارد؟
چون تو در عیش و خرمی باشیگر نباشد رهی روا باشد
هوش مصنوعی: وقتی که تو در شادی و خوشی باشی، حتی اگر راهی وجود نداشته باشد، باز هم همه چیز درست خواهد بود.
چند گویی که از بلا بگریزکه ره عشق پر بلا باشد
هوش مصنوعی: چرا مدام میگویی که از مشکلات فرار کنی؟ چون در مسیر عشق، دردها و سختی‌ها جزئی از راه هستند.
از بلای تو چون توان بگریختچون دلم بر تو مبتلا باشد
هوش مصنوعی: چطور میتوانم از مشکل تو فرار کنم، در حالی که دلم به تو وابسته و گرفتار است؟
با بلا و غم تو عرض کنمگر جهان سر به سر مرا باشد
هوش مصنوعی: من اگرچه درگیر مشکلات و سختی‌ها هستم، اما اگر تمام جهان هم در اختیارم باشد، باز هم برای تو و غمت عرض ارادت میکنم.