غزل شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره شدت عشق و زیبایی محبوب است. شاعر می‌گوید که محبت محبوبش بر عقل و دل او تاثیر عمیق می‌گذارد و همه چیز تحت تأثیر عشق او قرار می‌گیرد. هرگاه کسی به عشق او گرفتار شود، تمام چیزهای دنیا را فراموش می‌کند. حتی اگر پیامبری غم او را به دوش بکشد، عشق او باعث شادابی و سرور می‌شود. شاعر همچنین اشاره می‌کند که زیبایی و محبت محبوبش هیچ معیاری ندارد و به شدت بر دل انسان‌ها تأثیر می‌گذارد. او در پایان می‌گوید که عشق او بسیار عمیق‌تر از آن است که کسی بتواند آن را درک کند.
حسن تو بر ماه لشکر می‌کشدعشق تو بر عقل خنجر می‌کشد
هوش مصنوعی: زیبایی تو باعث می‌شود که حتی ماه هم در برابر تو خجالت بکشد و عشق تو به قدری قوی است که به عقل ضربه میزند.
خدمتش بر دست می‌گیرد فلکهر کرا دست غمت برمی‌کشد
هوش مصنوعی: هر کسی که در غم و اندوه است، آسمان و زمانه به او کمک میکنند و او را در دست خود میگیرند.
دست عشقت هرکرا دامن گرفتدامن از هر دو جهان درمی‌کشد
هوش مصنوعی: هر کس به محبت و عشق تو دست یازد، از هر چیزی در دنیا بینیاز می‌شود و از تمام مشکلات و رنجها رهایی مییابد.
از بر تو گر غمیم آرد رسولجان به صد شادیش در بر می‌کشد
هوش مصنوعی: اگر پیامآوری از غمهای تو خبر بدهد، جانم به خاطر شادیهای تو از آن غم بیرون میآید و به ملاقاتت میآید.
از همه بیش و کمی در مهر و حسندل به هر معیار کت برمی‌کشد
هوش مصنوعی: دل انسان از هر نوع خوبی و محبتی بیشتر تأثیر میپذیرد و با هر سنجهای این احساسات را بررسی می‌کند.
آنکه می‌گوید که از زلفت به تنگباد شب تا روز عنبر می‌کشد
هوش مصنوعی: کسی که می‌گوید به خاطر زلف تو، تمام شب تا صبح بوی خوش عنبر را استنشاق می‌کند.
من که باری سر به رشوت می‌دهمزلف تو با این همه سر می‌کشد
هوش مصنوعی: من که به خاطر تو خودم را زیر بار مشکلات میگذارم، زلف تو با تمام این سختیها همچنان زیباییاش را حفظ می‌کند.
انوری بر پایهٔ تو کی رسدتا قبولت پایه بر تر می‌کشد
هوش مصنوعی: انوری به خودت فکر می‌کند که چگونه میتواند به سطح شایستگی تو برسد، در حالی که تو همواره او را به سمت بالاتری سوق میدهی.