غزل شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: موضوع این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر به زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و می‌گوید که خداوند خود می‌داند چقدر زیبایی او بی‌نظیر است. در جهان هیچ چیزی نمی‌تواند با زیبایی و عشق او رقابت کند. شاعر احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و به معشوقه‌اش می‌گوید که او را با یک بوسه به خود نزدیک کند، اما معشوقه این درخواست را نادیده می‌گیرد. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر این عشق و زیبایی مقاومت کند.
رخ خوبت خدای می‌داندکه اگر در جهان به کس ماند
هوش مصنوعی: رخسار زیبای تو تنها خدای قادر می‌داند؛ اگر در این دنیا کسی به پای تو برسد.
ماه را بر بساط خوبی توعقل بر هیچ گوشه ننشاند
هوش مصنوعی: ماه که نماد زیبایی و روشنایی است، بر پایه خوبی و نیکی تو هیچ نقطهای از عقل و اندیشه قرار نمیگیرد. این جمله به نوعی به عظمت و بیهمتایی خوبی تو اشاره دارد که حتی زیباییهای بزرگ هم به آن توجه نمیکنند.
شعلهٔ آفتاب را بکشدحسنت ار آستین برافشاند
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو آستینش را بالا بزند، میتواند شعلهٔ آفتاب را خاموش کند.
در جهان برنیاید آب به آبعشقت ار آب بر جهان راند
هوش مصنوعی: در دنیا هیچ چیزی نمی‌تواند به اندازه عشق تو اهمیت داشته باشد، حتی اگر آب به جهان سرازیر شود.
گفتمت جان به بوسه‌ای بستانگفتی ار خصم بوسه بستاند
هوش مصنوعی: به کسی که دوستش داشتم گفتم جانم را با یک بوسه بگیر، اما او پاسخ داد که اگر دشمن من هم بوسه‌ای بگیرد، ناراحت میشود.
بستدی جان و بوسه می‌ندهیاین حدیثت بدان نمی‌ماند
هوش مصنوعی: مدیونی که جانت را در اختیار کسی قرار میدهی و فقط یک بوسه میزنی؛ بدان که این رفتار تو ماندگاری نخواهد داشت.
چون مزاج دلم همی دانیکه نداند شکیب و نتواند
هوش مصنوعی: دل من به شرایطش آگاه است، اما تاب و توان تحمل این حال را ندارد.
با خیالت بگو نخواهم دادتا به گوش دلم فرو خواند
هوش مصنوعی: با یاد تو میگویم که هرگز قلبم را تسلیم نمیکنم تا صدای دلنشین تو در آن بنشیند.
انوری بر بساط گیتی کیستکه نه ناباخته همی ماند
هوش مصنوعی: در دنیا کیست که بدون هیچ آسیبی و شکست، همیشه باقی بماند؟