غزل شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مفهوم وفا و بی‌وفایی می‌پردازد و می‌گوید اگر کسی بخواهد به جای وفا تنها جفا کند، حتی اگر آن را وفا بنامیم، باز هم حقیقت جفا در آن نهفته است. او به یارب دعا می‌کند که اگر این فرد به راه راست برگردد و از تکبر و سرکشی دست بردارد، آزادگان از او پیروی خواهند کرد. شاعر همچنین به محبت و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی بخواهد از دل عاشقان جدا شود یا به دیگران بی‌احترامی کند، این موضوع بر او تاثیری منفی خواهد داشت. در نهایت، او بر این نکته تاکید دارد که اگر فردی حتی یک بار نیز جفا کند، رفتار بد او همیشه بر جا خواهد ماند.
هرچ از وفا به جای من آن بی‌وفا کندآنرا وفا شمارم اگرچه جفا کند
هوش مصنوعی: هر چیزی را که آن بی‌وفا به جای وفای من انجام دهد، من آن را وفا حساب میکنم، هرچند که او به من بی‌وفایی کرده باشد.
با آنکه جز جفا نکند کار کار اوستیارب چه کارها کند او گر وفا کند
هوش مصنوعی: با اینکه او تنها به بی‌وفایی می‌پردازد، خدایا، اگر او بخواهد وفا کند، چه کارهای بزرگی میتواند انجام دهد.
آزادگان روی زمینش رهی شوندگر راه سرکشی و تکبر رها کند
هوش مصنوعی: آزادگان بر روی زمین، وقتی میتوانند به هدفهای بزرگ برسند که از راههای غلطی مانند طغیان و خودبزرگبینی دست بردارند.
از کام دل رها کندش دست روزگارآنرا که دست عشق وی از دل جدا کند
هوش مصنوعی: آن کسانی که عشقشان از دلشان جدا شود، روزگار آنها را از خوشیهای زندگی دور می‌کند.
از بس که کبریای جمالست در سرشبر عاشقان سلام به کبر و ریا کند
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و عظمت او، عشقورزان را با طرز خاصی و با نوعی خودبزرگبینی و فریب به سلام وادار می‌کند.
گر فوت گرددش همهٔ عمر یک جفاخوی بدش قرار نگیرد قضا کند
هوش مصنوعی: اگر کسی در طول عمرش حتی یک بار هم رفتار بدی داشته باشد، تا زمانی که او به آن رفتار ادامه دهد، سرنوشتش تغییر نخواهد کرد.