غزل شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از تأثیر محبت و جذبه معشوق بر خود می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق او می‌تواند هر غم و رنجی را تحمل کند. او به زیبایی چهره و کمالات معشوق اشاره کرده و می‌گوید که عشق او موجب شده است تا تمام مشکلات را فراموش کند. شاعر به گرد عشق معشوق می‌چرخد و زیبایی او را همچون گنجی باارزش توصیف می‌کند که تنها دارای دسترسی به آن کسی است که عاشق واقعی است. در نهایت، شاعر به خطر طمع ورزیدن به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط او لایق و شایستهٔ عشق اوست.
نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کندعشق تو خاک تلف بر سر هر گنج کند
هوش مصنوعی: وقتی نوبت به زیبایی تو میرسد، لطف تو باعث میشود که عشق تو حتی اگر پنج بار هم به زمین بیفتد، مانند خاکی که بر سر هر گنجی میریزد، بیارزش شود.
قبلهٔ روی ترا هرکه شبی برد نمازچار تکبیر دگر روز بر این پنج کند
هوش مصنوعی: هرکس شب هنگام به سمت روی زیبای تو نماز بگذارد، صبح روز بعد چهار بار دیگر به پای این پنج مورد تکبیر می‌گوید.
نرگس مست تو هشیارترین مرغی راسینه چون نار کند چهره چو نارنج کند
هوش مصنوعی: نرگس زیبا و گیسوان دلفریب تو، حتی آگاهترین و هوشیارترین پرندگان را نیز دیوانه می‌کند و دل آنها را مانند آتش میسوزاند و چهرهات مانند میوه نارنج درخشان و جذاب است.
عقل بر سخت لبت را به سخن گفت این استزانکه در مهد همی طفل سخن‌سنج کند
هوش مصنوعی: عقل به سادگی و صراحت بیان می‌کند که این موضوع به دلیل این است که حتی یک کودک در گهواره نیز می‌تواند سخن را به دقت ارزیابی کند.
رخ و اسبی بنهد روز و رخت را آن‌کسکز مه یک شبه هر مه رخ شطرنج کند
هوش مصنوعی: آن که در یک شب می‌تواند چهره ماه را مانند شطرنج تغییر دهد، روز را با زیبایی و شگفتی همچون یاختهای از اسب، میپوشاند و زیباییهای چهرهاش را به نمایش میگذارد.
غم و رنج تو اگر نام و نشانم ببردبی‌غم و رنج مبادم اگرم رنج کند
هوش مصنوعی: اگر غم و درد تو باعث افشا و فراموشی من شود، من باکی ندارم از اینکه رنج ببرم، چرا که من بیغم و رنج نبودهام.
دامن چون تو پری دست گهر گیرد و بسوای آنکس که طمع در تو به نیرنج کند
هوش مصنوعی: دستی که دامن زیبای تو را میگیرد، فقط برای خود توست. وای به حال کسی که بخواهد به تو و زیباییات طمع کند!