غزل شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به حیرت و سردرگمی عرفا و علمای دین در مسیر شناخت خدا دارد. آنها با وجود دانش و عقل، وقتی در برابر حقیقت الهی قرار می‌گیرند، درمانده می‌شوند. همچنین، هرچند جان و دل انسان ارزشمند هستند، در مقابل خداوند به عنوان غلامان و خدمت‌گزاران او عمل می‌کنند. دوستان نیز با وجود دردهایی که از فراق او دارند، در نهایت درمان درد خود را در نزد او می‌یابند و حتی فریادهایشان به فریاد خودشان برمی‌گردد. این شعر بر مقام والای خداوند و مقام بندگان در برابر او تأکید دارد.
عالمی در ره تو حیرانندپیش و پس هیچ ره نمی‌دانند
هوش مصنوعی: افرادی در مسیر تو گیج و سردرگم هستند و نه راهی را به جلو میشناسند و نه به عقب.
عقل و فهم ارچه هر دو تیزروندچون به کارت رسند درمانند
هوش مصنوعی: هرچند که عقل و درک انسان بسیار سریع و هوشمند هستند، اما هنگامی که به کار مورد نظر برسند، میتوانند درمان بخش مشکلها شوند.
جان و دل گرچه عزتی دارندبر در تو غلام و دربانند
هوش مصنوعی: اگرچه جان و دل مقام و ارزش خاصی دارند، اما در برابر تو همچون غلام و دربان هستند.
دوستان را اگرچه درد ز تستمرهم درد خود ترا دانند
هوش مصنوعی: اگرچه دوستان از درد تو آگاهند و ممکن است درمانی برای آن پیدا کنند، ولی درد خودشان را نمیتوانند فراموش کنند.
ورچه فریادخوان شوند از توهم به فریاد خود ترا خوانند
هوش مصنوعی: اگرچه دیگران از تو فریاد کمک بخواهند، تو نیز باید برای نجات خود فریاد بزنی.