غزل شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات عاشقانه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که دل او به طوری خواهان و آرزومند است که گویی دل آزاد و رها از بندگی می‌خواهد. او می‌پرسد که آیا بندگی او لایق محبت و خواسته‌های معشوقش هست یا خیر. شاعر همچنین اشاره می‌کند که اگر معشوق بخواهد، او به خاطر عشقش جان خود را فدای او می‌کند. او ابراز می‌کند که حتی اگر بخواهد به مدت کوتاهی از معشوق دور شود، این حالتی موقتی است، چرا که در نهایت عشق و وصل او را تسلی می‌دهد. در نهایت، شاعر به این حقیقت اشاره می‌کند که رفتار معشوق عادت است، و هر چه او بخواهد در تضاد با خواسته‌های او قرار دارد.
گرد ترا دل همی چنان خواهدکه دل از بنده رایگان خواهد
هوش مصنوعی: دل تو مانند گرد است که به سمت کسی میچرخد، و دل بنده هم به طور آزادانه خواهان محبت و توجه است.
بنده را کی محل آن باشدکانچه خواهی تو جز چنان خواهد
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم خواسته‌های تو را برآورده کنم، وقتی خودم تنها چیزی را میخواهم که تو نمیخواهی؟
به سر تو که جان دهد بندهگر دل تو ز بنده جان خواهد
هوش مصنوعی: اگر مروت بر سر تو باشد که جانم را فدای تو کنم، پس دل تو هم باید به این بنده اهمیت بدهد و خواهان جان من باشد.
یک زمان از تو دور باد دلمگر به جان ساعتی زمان خواهد
هوش مصنوعی: مدتی است که دل من از تو دور است، اما اگر فقط برای یک ساعت هم که شده، جانم به آن خواسته نزدیک خواهد شد.
وین همه هست هم امان دهمشاز فراق تو گر امان خواهد
هوش مصنوعی: تمام این وجود من فقط به خاطر توست و اگر او بخواهد، میتوانم از دوری تو به او مهلت دهم.
خود همینست عادت معشوقکانچه خواهی تو، او جز آن خواهد
هوش مصنوعی: عادت معشوق این است که هر چیزی که تو بخواهی، او چیزی دیگری را خواهد خواست.