غزل شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت دوستی و وفاداری اشاره می‌کند. او می‌گوید که برای داشتن دوستی واقعی باید سختی‌ها را تحمل کرد و از دلخوری‌ها گذشت. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در دنیای پرآشوب و قحطی، وفا و مهربانی به ندرت یافت می‌شود و در نهایت ممکن است هر کسی به جز آسیب و جفا چیزی دیگری ارائه ندهد. او تأکید می‌کند که حتی اگر تمام عمر به کسی وفادار باشی، در آخر ممکن است او به تو جفا کند.
دوستی یک دلم همی بایدوگرم خون دل خورد شاید
هوش مصنوعی: دوستی باید با یک دل باشد و اگر هم درد و رنجی متحمل شوم، پذیرا هستم.
خود نگه می‌کنم به مادر دهرتا به عمری از این یکی زاید
هوش مصنوعی: من خود را به مادر زندگی میسپارم تا سالها از این یکی زندگی، موجودی دیگر به دنیا بیاورم.
هیچ‌کس نیست زیر دور فلککه نه زان بهترک همی باید
هوش مصنوعی: هیچ‌کس زیر آسمان نیست که از دیگری بهتر نباشد یا نتواند برتریهایی نسبت به او داشته باشد.
دست گرد جهان برآوردمپای اهلی به دست می‌ناید
هوش مصنوعی: با دستانم که به دور دنیا میچرخد، به قدمهای دیگری نیز اشاره می‌کنم.
انوری روزگار قحط وفاستزین خسان جز جفات نگشاید
هوش مصنوعی: در این زمان که دنیا دچار کمبود و قحطی است، از دست این افراد بیکفایت جز رنج و سختی چیزی نمیتوان انتظار داشت.
با کسی گر وفا کنی همه عمرعاقبت جر جفات ننماید
هوش مصنوعی: اگر با کسی در طول عمر خود وفاداری کنی، در پایان باز هم ممکن است آن شخص به تو بیاحترامی کند.