غزل شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارتباط عمیق عاشق و معشوق است. شاعر به بیان دو حالت متضاد وصل و هجر می‌پردازد و می‌گوید برای وصال معشوق باید عنایتی وجود داشته باشد، وگرنه جدایی بی‌پایانی به دنبال خواهد داشت. او همچنین به عشق به عنوان رشوتی برای عمر دل اشاره می‌کند و بر لزوم محبت و وفا تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر از درد و رنجی که از جفا و بی‌توجهی معشوق می‌کشد، سخن می‌گوید و درخواست توجه و تفکر از طرف معشوق کرده است.
یا وصل ترا عنایتی بایدیا هجر ترا نهایتی باید
هوش مصنوعی: برای رسیدن به وصال تو باید لطفی از جانب تو باشد، یا اینکه جدایی تو یک پایانی داشته باشد.
صد سورهٔ هجر می‌فرو خوانیدر شان وصال آیتی باید
هوش مصنوعی: در صدها سورهٔ دوری و جدایی، تو خواندنی داریم، اما برای رسیدن به وصل و نزدیکی، آیتی خاص و ویژه نیاز است.
دل عمر به عشق می‌دهد رشوتآخر ز تو در حمایتی باید
هوش مصنوعی: دل در مسیر عشق، عمر خود را به تو میبخشد و در نهایت برای حمایت از تو، باید تلاشی بکند.
بوسی ندهی وگر طمع دارمگویی به بها ولایتی باید
هوش مصنوعی: اگر به من محبت نکنید و من همچنان طمع دارم، گویی برای رسیدن به آن چیزی که میخواهم باید هزینهای بپردازم.
الحق به از این بها به نتوان جستدر هر کاری کفایتی باید
هوش مصنوعی: در حقیقت، در هر کار برای دستیابی به نتیجهای خوب، به چیزی بهتر از این قیمت نیاز نیست و همواره باید به اندازه کافی تلاش و صلاحیت داشته باشیم.
آخر ز تو در جهان پس از عمریجز جور و جفا حکایتی باید
هوش مصنوعی: پس از سالها زندگی، تنها آثار بدی و ستمگری تو در این دنیا باقی میماند.
وانگه ز منت چه عیب می‌جوییجز مهر و وفا شکایتی باید
هوش مصنوعی: پس از آن، از چه چیزی به من ایراد میگیری؟ به جز عشق و وفا، آیا شکایتی وجود دارد؟
در خون منی چرا نیندیشیکین دل شده را جنایتی باید
هوش مصنوعی: چرا به این موضوع فکر نمیکنی که تو در وجود من هستی و این دل من به خاطر تو دچار درد و رنج شده است؟