غزل شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عواطف عمیق و درد ناشی از عشق و جدایی است. شاعر احساس می‌کند که عشق او به حدی عمیق و ویرانگر است که جان و دلش را تحت تأثیر قرار داده است. او به یاد می‌آورد که چگونه جدایی و غم عشق به او آسیب رسانده و حالا که به پایان رسیده، تنها حسرت و اندوه برایش مانده است. شاعر بیان می‌کند که هیچ راهی برای التیام زخم‌هایش وجود ندارد و در سکوت شب، اندوهش به او یادآوری می‌شود. در نهایت، او از درد و سوزش عشق خود صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که دیگران هم از این وضع او آگاه شده‌اند.
غارتِ عشقت به دل و جان رسیدآب ز دامن به گریبان رسید
هوش مصنوعی: عشق تو به حدی در دل و جانم نفوذ کرده که انگار آبی از دامن به گریبانم سرازیر شده است.
جان و دلی داشتم از چیزهانوبتِ آن نیز به پایان رسید
هوش مصنوعی: زندگی و احساساتی داشتم که مخصوص من بود، اما اکنون نیز زمان آن به سر آمده است.
گفتم: جانی به سر آید مراعشقِ تو آخر به سرِ آن رسید
هوش مصنوعی: به او گفتم که عشق تو جان من را به پایان میرساند و حالا به حقیقت پیوسته است.
با تو چه سازم که چو افغان کنمزان چه به من در غمِ هجران رسید
هوش مصنوعی: با تو چه کنم وقتی که از درد فراق تو ناله میزنم؟
بشنوی افغانم و گویی به طنز:کارِ فلان زود به افغان رسید
هوش مصنوعی: وقتی صدای من را میشنوی و به شوخی میگویی که کار فلان شخص به سرعت به من رسید.
رقعه‌یِ دردم ز تو بیچاره‌وارنیم‌شبان دوش به کیوان رسید
هوش مصنوعی: نامهای از دردهای من، در شرایطی رنجور و سرگشته، در نیمه شب گذشته به آسمان رسید.
گر تو تویی زود که خواهند گفت:سوزِ فلان در تنِ بهمان رسید
هوش مصنوعی: اگر تو خودت باشی، خیلی زود خواهند گفت که فلان آتش به فلانکس رسیده است.