غزل شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد تا باده‌ای شیرین و خوش‌نوش به او بدهد و او را از غم‌های جهان رهایی بخشد. او به دعا و طلب معنوی اشاره می‌کند و می‌خواهد که در شرایط سخت و پرآشوب، آرامش و نورانی بودن روح را تجربه کند. در نهایت، شاعر از یادآوری شعر انوری و تأثیر آن بر دلش حرف می‌زند و از همت و اراده می‌خواهد تا موجب خوشحالی و آرامش او شود.
ساقیا بادهٔ صبوح بیاردانهٔ دام هر فتوح بیار
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب صبحگاهی را برایم بیاور و دانههایی که نماد هر پیروزی هستند را نیز بیاور.
قبلهٔ ملت مسیح بدهآفت توبهٔ نصوح بیار
هوش مصنوعی: به سوی هدایت و راه راست ملت مسیح برگرد و بیاور توبهای خالص و واقعی.
هین که طوفان غم جهان بگرفتمی همزاد عمر نوح بیار
هوش مصنوعی: اوه! توجه کن که غم و اندوه جهانی مثل طوفان همه جا را فراگرفته است. بنابراین، برای خوش گذرانی و فراموشی این غم، میخوام که شراب بیاوری که مانند عمر نوح میتواند مرا شاد کند.
وز پی نفی عقل و راحت روحراح صافی چو عقل و روح بیار
هوش مصنوعی: به دنبال نفی عقل و آسودگی روح، نوشیدنی خالصی بیاور که هم عقل و هم روح را بیاشامند.
دلم از شعر انوری بگرفتای پسر قول بوالفتوح بیار
هوش مصنوعی: دلم از شعر انوری دلگیر شد، پسر، از قول بوالفتوح برایم بیاور.