غزل شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تجربیات خود از صبر و استقامت اشاره می‌کند. او می‌گوید که در نهایت دلدارش رام شده و مشکلات با صبر حل شده‌اند. او به تشبیهاتی مانند توسن و مرغی که از قفس بیرون آمده است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر کسی که با صبر به تلاش ادامه دهد، در نهایت به موفقیت و چیزی که می‌خواهد خواهد رسید. شاعر همچنین تأکید می‌کند که هیچ گاه نمی‌توان دوری مشکلات را به طور کامل دور کرد، اما وقتی انسان به تلاش و صبر ادامه می‌دهد، با گذشت زمان به نعمت و خوشبختی دست می‌یابد.
دلدار به طبع گشت رام آخروین کار به صبر شد تمام آخر
هوش مصنوعی: عشق و محبت به تدریج بر دل محبوب تسلط پیدا کرد و این نتیجهی صبر و شکیبایی طولانیمدت بود.
آن کرهٔ سر کشیدهٔ توسنبی‌رایض گشت خوش لگام آخر
هوش مصنوعی: آن اسب سرکش و ناپروا، با خوشدستی و زیبایی، در نهایت به آرامش و هماهنگی رسیده است.
وان مرغ رمیده وز قفس جستهباز آمد چون دلم به دام آخر
هوش مصنوعی: آن پرنده که از قفس فرار کرده بود، دوباره برمیگردد، مثل دلم که در نهایت به دام افتاد.
هرکس که به صبر پای بفشاردروزی برسد چو من به کام آخر
هوش مصنوعی: هر کسی که با صبر و استقامت پیش برود، روزی به نتیجهای خوشایند خواهد رسید، مانند آنچه که من به آن دست یافتهام.
منشوری نیست دور محنت راچون یابد دولت دوام آخر
هوش مصنوعی: دوران سختی و مشکلات پایانی ندارد، اما زمانی که خوشبختی و سعادت پایداری پیدا کند، زندگی رنگ و بوی دیگری به خود میگیرد.