غزل شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق غم و ناامیدی شاعر است. او از مشکلات و غم‌هایی که در دلش دارد، رنج می‌برد و تلاش می‌کند به وصالی برسد، اما در طول این مسیر فقط هجر و جدایی را می‌بیند. شاعر به شدت تحت فشار احساساتش است و از اینکه هیچ آسایشی نخواهد داشت، ابراز نگرانی می‌کند. او همچنین به نوعی به خودکشی یا آسیب به خود اشاره می‌کند و خود را نخستین قاتل خویش می‌داند. این شعر عمق بحران‌های روحی و عاطفی را به تصویر می‌کشد.
به جان آمد مرا کار از دل خویشغمی گشتم ز کار مشکل خویش
هوش مصنوعی: از شدت مشکلات و غم‌هایی که در دل دارم، به جایی رسیدهام که دیگر نمیتوانم تحمل کنم و احساس میکنم از این وضعیت سخت خستهام.
در آن دریا شدستم غرقه کآنجابجز غم می‌نبینم ساحل خویش
هوش مصنوعی: در آن دریا غرق شدهام، چون فقط غم را میبینم و به جز آن نمیتوانم ساحل خود را پیدا کنم.
به راه وصل می‌پویم ولیکنهمه در هجر بینم منزل خویش
هوش مصنوعی: در مسیر رسیدن به محبوبم حرکت میکنم، اما در این راه تنها دوری و جدایی را میبینم و خانهام را نمییابم.
مبادا هیچ آسایش دلم رااگر جز رنج بینم حاصل خویش
هوش مصنوعی: نباید هیچ آرامشی به دل من بیفتد، اگر در زندگیام تنها رنج ببینم.
اگر کس قاتل خود بود هرگزمنم آن‌کس نخستین قاتل خویش
هوش مصنوعی: اگر کسی قاتل خودش باشد، من هرگز آن فرد نیستم که نخستین بار خود را بکشم.