غزل شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبا رویی از معشوق اشاره می‌کند که حتی از ماه هم زیباتر است. او به توصیف جلوه‌های دل‌انگیز معشوق می‌پردازد و به زیبایی‌های چهره و موهای او اشاره می‌کند. وقتی معشوق شاعر را از دور می‌بیند، به آرامی سلامی به او می‌کند و نشان می‌دهد که او نسبت به شاعر نیک‌نهاد و مهربان است.
دوش در ره نگارم آمد پیشآن به خوبی ز ماه گردون بیش
هوش مصنوعی: دیشب در مسیر محبوبم، به خاطر آن زیبایی که از ماه آسمان هم بیشتر است، او را دیدم.
گشته از روی و زلف خونخوارشخاک گلرنگ و باد مشک پریش
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت ظاهری او، زمین به رنگ گل و عطر مشک پر شده است.
چون مرا دید ساعتی از دورآن بت نیکخواه نیک‌اندیش
هوش مصنوعی: وقتی آن معشوق زیبا را از دور دیدم، مدتی به من نگریست.
به اشارت نهان ز دشمن گفتکالسلام علیک ای درویش
هوش مصنوعی: به طور غیرمستقیم و با کنایه از طرف دشمن، سلامی به درویشی ارائه شد.