غزل شمارهٔ ۱۸۳ - انوری

تا رنگ مهر از رخ روشن گرفته‌امبی‌رنگ او ببین که چه شیون گرفته‌ام

دریای من غذای دل تنگ من شدستدریای کشتیی که به سوزن گرفته‌ام

آهن دلا دلم ز فراق تو بشکندکو را به دست صبر در آهن گرفته‌ام

یک روز دامن تو بگیرم که چند شبدر تو به اشک خویش به دامن گرفته‌ام

تا خود مرا ز بهر تو بودست دوستیزان بی‌تو خویشتن را دشمن گرفته‌ام

ترسم که جان من کم من گیرد از جهانکز جملهٔ جهان کم جان من گرفته‌ام