غزل شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر به معشوق خود ابراز عشق می‌کند و می‌گوید که بدون او آرامش ندارد. او خود را به زعفران و ارغوان تشبیه می‌کند که بدون معشوق بی‌درد هستند. شاعر به یاد غم‌هایش و دوری از یار اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دلتنگی‌هایش را درک کند، زیرا او در واقع تصویر و ماه روی یار خود است.
یعلم‌الله که دوست‌دار توامعاشق زار بی‌قرار توام
هوش مصنوعی: خدا میداند که من چقدر به تو علاقهمندم و چقدر بیتاب و عاشق تو هستم.
بی‌تو ای جان و دیدهٔ روشنچون سر زلف تابدار توام
هوش مصنوعی: بدون تو، ای جان و روشنی چشمانم، مانند رشتههای تابدار موی تو هستم.
در سر من خمار انده تستتا که بی‌روی چون نگار توام
هوش مصنوعی: در دل من غم و اندوه تو وجود دارد، زیرا وقتی که تو در کنارم نیستی، مانند تصویر زیبایت در غم و افسردگی به سر میبرم.
ارغوانم چو زعفران بی‌دردتا که بی‌چشم پر خمار توام
هوش مصنوعی: من مانند گل ارغوان هستم که به زیبایی زعفران جلوه می‌کند، اما بدون درد و رنج، تا زمانی که از محبت و نگاه پر احساس تو بیبهرهام.
هر شبی در کنار غم جستمتا چرا دور از کنار توام
هوش مصنوعی: هر شب در کنار غم هستم و میپرسم چرا از تو دورم و کنار تو نیستم.
یار درد و غمم مدار که منآخر ای ماه‌روی یار توام
هوش مصنوعی: دوست عزیزم، به احساسات و دردهای من توجه نکن، چون در نهایت من هم یکی از عاشقان تو هستم.