غزل شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که با محبت و درک خود رنج‌هایش را درک کند و قدردانی می‌کند که او به عشقش پاسخ مثبت داده است. شاعر همچنین به اشتباهات خود در بیان عشق اشاره می‌کند و اعتراف می‌کند که نمی‌تواند بیشتر از این درد را تحمل کند. در پایان، او آماده است تا به وصل معشوقش قبول کند، چون معشوق با عشق و فهم خود عیب‌های او را خریده است.
دلم بردی نگارا وارمیدیجزاک‌الله خیرا رنج دیدی
هوش مصنوعی: دل مرا بردی ای نگار، به خاطر این محبتت سپاسگزارم. زحمت زیادی کشیدی.
به جان چاکرت ار قصد کردیبحمدالله بدان نهمت رسیدی
هوش مصنوعی: اگر به جان خدمتگزارم قصد کردهای، خدا را شکر که به هدف خود رسیدی.
خطا گفتم من از عشقت به حکمتمعاذالله که از من این شنیدی
هوش مصنوعی: من به اشتباه درباره عشق تو چیزی گفتم که هیچ گاه نباید از من میشنیدی.
نیابد بیش از این دانم غرامتکه خط در دفتر جانم کشیدی
هوش مصنوعی: بیش از این نمیدانم چه بهایی باید بپردازم، وقتی که تو این خط را در دفتر زندگیام کشیدی.
کنون باری به وصلت درپذیرمچون با این جمله عیبم درخریدی
هوش مصنوعی: حال که به عشق و وصالت رسیدم، دیگر اشکالی را که داشتم به خاطر این عشق میپذیرم.