غزل شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش زیبایی معشوق می‌پردازد و او را با ویژگی‌های طبیعی مانند ماه و سرو مقایسه می‌کند. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و می‌گوید که اگرچه عشق و دل‌باختگی دردآور است، اما این احساسات همچنان ادامه دارند. او از نهان‌داشتن راز خود در غم معشوق صحبت می‌کند و به نوعی دل‌تنگی و انتظار برای نزدیکی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از بار سنگین عشق و جفاهایی که می‌بیند، سخن می‌گوید و این احساسات را به تصویر می‌کشد.
روی چون ماه آسمان داریقد چون سرو بوستان داری
هوش مصنوعی: صورتت مانند ماه زیباست و قامتت همچون سروهای سرسبز و بلند در باغ.
دل تو داری غلط همی گویمنه به جان و سرت که جان داری
هوش مصنوعی: تو دل داری و اگرچه حرفهایی میزنم که شاید هم غلط باشند، اما این را بدان که من به جان و وجودت احترام میگذارم و تو ارزشمند هستی.
در میان دلی و خواهی بودخویش را چند بر کران داری
هوش مصنوعی: در دل تو خواستههایی وجود دارد، اما چه فایده دارد که خود را در مرزها و محدودیتها نگهداری؟
راز من در غمت چو پیدا شدروی تا کی ز من نهان داری
هوش مصنوعی: راز من در غم تو آشکار شده است، تا کی میخواهی آن را از من پنهان کنی؟
گر نهانی و بی‌وفا چه عجبجانی و عادت جهان داری
هوش مصنوعی: اگر در پنهان وجود داری و وفادار نیستی، تعجبی ندارد که روح و عادتهای جهان به تو وابسته است.
از غمت روی بر زمین دارموز جفا سر بر آسمان داری
هوش مصنوعی: من از غم تو به زمین نگاه میکنم و تو با بیرحمی، چشمت به آسمان است.
چند ازین گرچه برگ این دارمچند از آن گرچه جای آن داری
هوش مصنوعی: هرچند که من برگهای این درخت را دارم، اما تو هم جایگاهی برای آن درخت داری.
چون گرانی همی بخواهی بردسر چه بر انوری گران داری
هوش مصنوعی: اگر میخواهی که مشکلات و ناراحتیها را از خود دور کنی، چرا خود را به تحمل بار سنگین آنها میکشی؟