غزل شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات غم و ناامیدی خود می‌پردازد. او می‌گوید که با وجود غم‌هایش، همچنان به نوشیدن باده ادامه می‌دهد و سعی می‌کند با تدابیر مختلف مشکلاتش را حل کند، اما سرنوشتش تغییر نمی‌کند. هر چه تلاش کند، نتایج مثبتی نمی‌بیند و به یاد دلبران خود تنها غم و رنج بیشتری حس می‌کند. در نهایت، او به جستجوی آرزوهایش می‌پردازد، اما همیشه با ناامیدی بازمی‌گردد.
یک زمان از غم نیاسایم همیتا که هستم باده پیمایم همی
هوش مصنوعی: گاهی اوقات از غم خسته نمیشوم، تا زمانی که هستم، به نوشیدن باده ادامه میدهم.
می‌کنم تدبیر گوناگون ولیکبستهٔ تقدیر نگشایم همی
هوش مصنوعی: من تلاش می‌کنم تا راههای مختلفی را بیابم، اما در نهایت نمیتوانم سرنوشت خود را تغییر دهم.
چند باشم دروفای دلبرانچون دمی زیشان نیاسایم همی
هوش مصنوعی: چند مدت میتوانم به وفاداری به محبوبان ادامه دهم در حالی که لحظهای از آنها دور نیستم و از یادشان نمیروم؟
جان و دل را در هوای مه‌وشانجز غم و تیمار نفزایم همی
هوش مصنوعی: من تنها در آرزوی چهرههای زیبا و دلنشینم، جز غم و درد چیزی بر دل و جانم نمیافزایم.
می‌روم هرجا و می‌جویم مرادعاقبت نومید باز آیم همی
هوش مصنوعی: من به هر جا می‌روم و به دنبال خواستهام میگردم، اما در نهایت ناامید برمیگردم.