غزل شمارهٔ ۳۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و چابکی کسی اشاره دارد که به طرز شگفت‌انگیزی زیبا و درخشان است. شاعر او را با ماه و خورشید مقایسه می‌کند و بیان می‌کند که او از دیگران زیباتر و برجسته‌تر است. شاعر در نهایت می‌گوید که این زیبایی چقدر خاص و نادر است که نمی‌توان مشابهی برای آن پیدا کرد.
این همه چابکیّ و زیباییاین چنین از کجا همی‌آیی
هوش مصنوعی: این همه تند و زیبایی تو از کجا نشأت میگیرد؟
چون مه چارده به نیکوییچون بت آزری به زیبایی
هوش مصنوعی: چون ماه کامل به زیبایی و خوشفرمی، مانند بتی زیبا از آجر.
مه نخوانم تو را معاذاللهمه نهانست تا تو پیدایی
هوش مصنوعی: من هرگز تو را مه نمیخوانم، زیرا مه چیزی پنهان است و تو درخشان و نمایان هستی.
ماه سرد و ترست و رنگ‌آمیزشبرو و بی‌قرار، هرجایی
هوش مصنوعی: ماه به آرامی در آسمان میدرخشد و در تاریکی شب، رنگهای مختلفی را به تصویر میکشد. این ماه بی‌قرار و در حال حرکت است و هر لحظه در حال تغییر مکان است.
کی توان کردنت همی مانندکه تو خورشید عالم‌آرایی
هوش مصنوعی: کی میتواند مانند تو باشد که تو چون خورشید زیبایی و روشنی میافشانی؟