غزل شمارهٔ ۳۱۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عاشقانه و دردهایی است که از دوری معشوق به وجود می‌آید. شاعر از عدم توجه معشوق به حال خود شکایت می‌کند و بیان می‌کند که اگرچه دلش به حضور او شاد می‌شود، اما نمی‌تواند به راحتی با او ارتباط برقرار کند. همچنین، او به معشوق یادآوری می‌کند که غم‌هایش را تحمل می‌کند با این امید که در نهایت به او نزدیک شود. در نهایت، شاعر به معشوق می‌گوید که باید به کار خود ادامه دهد و به روشنایی زندگی‌اش فکر کند.
خه مرحبا و اهلا آخر تو خود کجاییاحوال ما نپرسی نزدیک ما نیایی
هوش مصنوعی: ای خوش آمدی و سلام، اما تو کجا هستی؟ چرا حال ما را نمیپرسی و نزدیک ما نمیرسی؟
ما خود نمی‌شویمت در روی اگرنه آخرسهلست اینکه گه‌گه رویی بما نمایی
هوش مصنوعی: اگر ما خود را در آینه نمیبینیم، به این دلیل نیست که دیدن خود آسان نیست. بلکه شاید دلیلش این باشد که تو گاهی خودت را به ما نشان میدهی.
بی‌خرده راست خواهی گرچه خوشت نیایدبدخوی خوبرویی بیگانه آشنایی
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است از او خوشتان نیاید، اما اگر راست بگویید، به شما کمک خواهد کرد. رفتار بد کسی که چهرهای زیبا دارد، بهتر از آشنایی با فردی است که به طور دقیق و مشکوک رفتار می‌کند.
گفتم غمت بکشتم گفتا چه زهره داردغم آن قدر نداند کاخر تو آن مایی
هوش مصنوعی: گفتم که غمت را فراموش کن، او پاسخ داد که غم چگونه میتواند بر من تاثیر بگذارد در حالی که نمیداند در نهایت تو خود آن عشق و محبت هستی.
الحق جواب شافی اینک چنینت خواهمدادی به یک حدیثم از دست غم رهایی
هوش مصنوعی: به راستی، اکنون پاسخی قاطع و کافی برای درد و غم تو دارم که میتواند تو را از این اندوه رهایی بخشد.
گویی بدان میارم کز بد بتر کنم منمن زین سخن نه لنگم تو با که در کجایی
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که من با بدیهایی که دارم، به جایی میآیم که از آن بدتر بشوم. از این گفته نمیلنگم، تو با چه کسی هستی و در چه وضعیتی قرار داری؟
نه برگ این ندارم هان خیر می چگویینی دست آن نداری هین زود می چه پایی
هوش مصنوعی: من نه برگ درختی دارم که به آن تکیه کنم، نه قدرتی در دستانم هست که از آن استفاده کنم. پس لطفاً زودتر عمل کن و حرف نزن.
گر انوری نباشد کم گیر تیره‌روزیتو کار خویش می‌کن ای جان و روشنایی
هوش مصنوعی: اگر بدبختی و تاریکی در زندگیات وجود ندارد، تلاش کن و به کارهایت برس. ای جانم، خودت را روشن و روشنایی بیافرین.