غزل شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که چرا با وجود زیبایی و نیکویی‌اش، به او بدی می‌کند و به او نمی‌گوید که علت این رفتار چیست. او از تضاد میان خوبی و بدی در رفتار معشوق شکایت می‌کند و احساس می‌کند که این بی‌رحمی ممکن است ناشی از چشم‌زخم زیبایی او باشد. شاعر در ادامه به نوسانات دوستی و دشمنی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که نسبت به او ثابت قدم باشد. او همچنین به پیامدهای جفا و بی‌رحمی معشوق اشاره می‌کند و از اینکه معشوق به سادگی بهانه‌ای برای بدی کردن پیدا می‌کند، نگران است. در نهایت، شاعر احساس ناامیدی و سردرگمی‌اش را نسبت به رفتار متغیر معشوق بیان می‌کند.
ای خوبتر ز خوبی نیکوتر از نکوییبدخو چرا شدستی آخر مرا نگویی
هوش مصنوعی: ای زیبایی که از زیباییها زیباتر و از نیکیها نیکوتر هستی، چرا با اخلاق بد خود مرا آزار میدهی؟ چرا به من نمیگویی؟
در نیکویی تمامی در بدخویی بغایتیارب چه چشم زخمست خوبیت را نکویی
هوش مصنوعی: در نیکی و خوبی تو آنقدر زیاد است که در بدیها و زشتیها، تنها حسرتی باقی مانده است. ای خدا، چه بلایی بر سر خوبیهای تو آمده که مورد حسد دیگران قرار گرفته است؟
گه دوستی نمایی گه دشمنی فزاییبیگانه آشنایی بدخوی خوبرویی
هوش مصنوعی: گاهی رفتار دوستانهای از خود نشان میدهی و گاهی هم به دشمنی میپردازی. در واقع، در عین حال که با دیگران آشنایی پیدا میکنی، برخی از آنها بد خلق و برخی دیگر خوش رو هستند.
گیرم که برگرفتی دست عنایت از منهر ساعتی بخونم دست جفا چه شویی
هوش مصنوعی: اگر فرض کنیم که هر روز برکت و لطف تو را از من میگیری، باز هم من از یاد نخواهم برد که چگونه با من بیعدالتی کردی.
جرمم نهی و گویی دارم هزار دیگرای زودسیر دیرست تا تو بهانه‌جویی
هوش مصنوعی: من مرتکب گناهی شدم و تو میگویی که هزاران گناه دیگر هم دارم. ای کسی که زود از چیزی خسته میشوی و دیر متوجه میشوی، منتظر بهانه‌جویی من نباش.