قصیدهٔ شمارهٔ ۵۰ - در مدح سلطان‌الخواتین عصمةالدین مریم - انوری

هزار سال زیادت بقای خاتون بادمه مبارک روزه برو همایون باد

هزار سال به میزان عدل و انصافشامور دولت و اشغال خلق موزون باد

جهان رفعت و عز و جلال عصمت دینکه عز و عصمت با جانش هر دو مقرون باد

بر آسمان کمالش به هر قران که فتدهزار سال طواف سعود گردون باد

بر آستان جلالش به هر قدم که نهدهزار دشمنش اندر زمین چو قارون باد

ز شرم فکرت او روی شمس گلگونستز خون دشمن او تیغ چرخ گلگون باد

اگر تصرف گردون به کام او نبوددر انتظار وجود از وجود بیرون باد

وگر تفاخر دریا به دست او نبودبه جای در و گهر در دل صدف خون باد

ایا سخای تو توجیه رزق را قانونبرو مزید نباشد هموش قانون باد

ز رشک وسعت دریای طبع پر گهرتکنار دریا از آب دیده جیحون باد

به روزگار تو ور هست فتنه فتنهٔ خواببرو چو بخت حسودست همیشه مفتون باد

زمانه جمله چو بیمار وهم و حادثه‌اندز پاس و امن توشان باره باد و معجون باد

جریدهای تواریخ عهد دولت توز رسمهای تو پر درج در مکنون باد

تمنیی که به اقبال روزگارت هستدر انتظار قبول تو باد و اکنون باد

ایا به دست تو در گوهر سخا تضمینبه پای قدر تو در اوج چرخ مضمون باد

خرابه‌ای که ضروریست بر بساط زمینز بس عمارت عدلت چو ربع مسکون باد

اگرنه از شکر شکر تو همیشه ترستمذاق بنده لعابش چو آب افیون باد

به دشمنان تو بر، هرشب از کمین قضاسپاه حادثه چرخ را شبیخون باد

به بارگاه تو در شیر فرش ایوان رابه خاصیت شرف و فر شیر گردون باد

به خدمت تو درم روزگار میمون گشتز جود و جاه تو کت روزگار میمون باد

ز خرمی که دلم عیش تو همی خواهدبدان همی نرسد فکرتم که آن چون باد

همیشه تا به جهان در کمی و افزونیستحسود جاه تو کم باد و جاهت افزون باد