قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳ - در مدح متمن الحضرة سعدالدین اسعد بن اسماعیل - انوری

مؤتمن اسعد بن اسماعیلآن به قدر و شرف عدیم عدیل

هست خورشید آسمان جلالهست مختار مهتران جلیل

آنکه در خاک حلم او آراموانکه در باد حکم او تعجیل

خاک با حلم او چو باد خفیفباد با طبع او چو خاک ثقیل

بر قدرش قصیر قامت چرخبر طبعش غدیر قلزم و نیل

سخنش علم غیب را تفسیرقلمش راز چرخ را تاویل

نیست با عرض و طول همت اوپیکر آسمان عریض و طویل

غاشیهٔ همتش کشند همیبر فلک جبرئیل و میکائیل

نبود بر سخاوتش منتنبود در کفایتش تعطیل

ای بری عفو و عونت از پاداشوی مصون عهد و قولت از تبدیل

چرخ را رفعت تو گفته قصیربرق را فکرت تو خوانده کلیل

کوه با عزم محکم تو سبکابر با دست بخشش تو بخیل

ای نهاده به خاصیت ز ازلقدرت اکلیل چرخ را اکلیل

فلک از رشک رتبت و شرفتدر ازل جامه رنگ کرده به نیل

ملک از بهر نامهٔ عملتخویشتن وقف کرده بر تهلیل

نیست اندر جهان کون و فسادرزق را چون دل تو هیچ کفیل

نیست اندر بیان باطل و حقعقل را چون دل تو هیچ دلیل

آفتاب از کف تو بخشد نورهمچو از آفتاب جرم صقیل

ای نزاده ترا زمانه بدلوی ندیده ترا ستاره بدیل

تویی آن کس که در سخا آیدپشهٔ تو به چشم گردون پیل

منم آن کس که در سخن شایدموزهٔ من زمانه را مندیل

سخنم شد چنان که بنیوشدگوش جانش چو محکم تنزیل

گرچه در هر سخن نهد فلکمبر جهان و جهانیان تفضیل

نیست سنگم به نزد کس که مراسنگها زد زمانه بر قندیل

عیبم این بیش نه که کم بودستدخلم از خرج دبه و زنبیل

کشتهٔ دهرم و صریر قلمتهست مانند صور اسرافیل

به نشورم رسان که دیدستمبارها گوشمال عزرائیل

گفته بودم که کدیه‌ای نکنماندرین خدمت از کثیر و قلیل

کرمت گفت از آن چه عیب آیدشعر چون بکر بود و مرد معیل

تا کند آسمان همی حرکتتا کنند اختران همی تحویل

حاسدت زاسمان مباد عزیزتابعت ز اختران مباد ذلیل

باد طبع تو یار لهو و لعبباد خصم تو جفت حزن و عویل

خانهٔ دانش از دل تو به پایدیدهٔ بخشش از کف تو کحیل

ایمن اندر نظاره‌گاه سپهرگوش جانت ز بانگ طبل رحیل

زنده اسلاف تو به تو چو به منجدم اسحق و جدت اسماعیل