قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف قدرت و پیروزی یک شخصیت بزرگ می‌پردازد. او به تیغ و دلاوری او اشاره می‌کند که موجب شده تا آسمان و زمین از او فرار کنند و پیروزی‌اش بر تمام عالم مشخص باشد. شاعر به یکسانی سپهر و ارکان در بندگی او اشاره دارد و این شخصیت را به عنوان ماموریتی مهم و محوری در جهان توصیف می‌کند. همچنین به رابطه میان او و ستارگان و تأثیرش بر دیگران پرداخته و روزی را جشن می‌گیرد که این شخص در جهان وجود دارد، و از نبودش نگران است.
ای کرده ز تیغت فلک تحاشیفتحت ز حشم نصرت از حواشی
هوش مصنوعی: ای فلک، از تیغ تو میترسد و به خاطر قدرت و نصرتی که داری، از هر طرف به تو احترام میگذارد.
پیروزی و شاهی ترا مسلمبر جملهٔ آفاق بی‌تحاشی
هوش مصنوعی: پیروزی و سلطنت تو بر تمام جهان بدون هیچ گونه تردیدی تضمین شده است.
در بندگی تو سپهر و ارکانیکسان شده از روی خواجه تاشی
هوش مصنوعی: در خدمت تو، آسمان و زمین برابر شدهاند و همه چیز تحت تاثیر وجود توست.
هندوی تو یعنی که جرم کیوانبهرام فلک را وثاق باشی
هوش مصنوعی: هندوی تو یعنی اینکه تو به اندازهی جرم سیارهی کیوان و بهرام، در آسمانها و در زندگی دیگران تأثیرگذار و دارای ارزشمندی.
پیشانی شیر فلک خراشدروباه درت آسمان خراشی
هوش مصنوعی: پیشانی شیر در آسمان را میساید، تو هم چون روباه در آسمان اثر میگذاری.
از سایهٔ رایت زمانه پوشیوز دامن همت ستاره پاشی
هوش مصنوعی: از زیر سایهٔ مشکلات و مصیبتهای زمانه خود را حفظ کن و با تلاش و همت، نور و برکت را به زندگیات بیاور.
گر هندسهٔ مدح تو نبودیقادر که شدی بر سخن تراشی
هوش مصنوعی: اگر هنر ستایش تو وجود نداشت، تو هم نمیتوانستی در سخنپردازی مهارت پیدا کنی.
ای روز جهان از تو عید دولتآن روز مبادا که تو نباشی
هوش مصنوعی: ای روزگار، وجود تو باعث خوشی و سعادت است و برایم جای نگرانی است اگر روزی تو نباشی.