شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به خداوندی اشاره می‌کند که سرنوشت را رقم زده و نور خورشید را به زیبایی در آسمان قرار داده است. او از کمبود قدرت و ناتوانی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دوری از محبوبش بر او چنان تاثیر گذاشته که هیچ کلامی نمی‌تواند حس عمیق غم و جدایی‌اش را بیان کند. در واقع، غم هجران محبوبش به حدی عمیق و دردناک است که وصف آن غیرممکن به نظر می‌رسد.
به خدایی که از کمان قضاتیر تقدیر را روان کردست
هوش مصنوعی: به خدایی که سرنوشت را مانند تیر از کمان قضا پرتاب کرده است.
چشمهٔ آفتاب رخشان راخازن نقد آسمان کردست
هوش مصنوعی: چشمهٔ درخشان خورشید به عنوان گنجینهای از نعمتهای آسمانی شناخته شده است.
کز نحیفی و ناتوانی و ضعفدورم از روی تو چنان کردست
هوش مصنوعی: به خاطر ضعف و ناتوانیام، دوری از چهرهات برایم اینگونه بوده است.
که مرا دور بودن از رویتهرچه گویم فزون از آن کردست
هوش مصنوعی: دور بودن از چهرهات باعث شده هر چه بگویم بیش از آنچه که هست، احساس کنم.
نتوان شرح داد آنکه مراغم هجر تو بر چه سان کردست
هوش مصنوعی: نمیتوان توضیح داد که چطور جدایی تو باعث شده تا من اینگونه دچار غم و اندوه شوم.