شمارهٔ ۵۶ - از الب ارغون فرش و اسب و زین و خیمه خواسته
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس حقارت و غربت انسانی است که برای رسیدن به مقام و منزلت تلاش می‌کند. شاعر به این مسئله اشاره می‌کند که برخی افراد برای رسیدن به جاه و مقام، با استفاده از دیگران و بالا بردن خود به قله می‌رسند. او به رنج‌هایی که در این مسیر کشیده اشاره می‌کند و از غم‌هایش می‌گوید. همچنین، شاعر به ضرورت یاری و کمک در مواجهه با مشکلات زندگی تأکید دارد و به رابطه با دیگران و نیاز به همدلی اشاره می‌کند. در نهایت، او از از دست دادن امکانات و نعمت‌های زندگی lament می‌کند و به محدودیت‌هایی که بر او تحمیل شده است معترض است.
ایا خسروی کز پی جاه خویشفلک را به جاهت نیاز آمدست
هوش مصنوعی: آیا تو سلطانی که برای رسیدن به مقام و منزلت خود، آسمان را نیز به خدمت گرفتهای؟
ازین یک غلام تو یعنی جهانکه با خفته بختم به راز آمدست
هوش مصنوعی: دنیا مانند یک خدمتگار است که با خواب و رازهای من آشنا شده است.
که داند که بی‌صبر کوتاه عمربه رویم چه رنج دراز آمدست
هوش مصنوعی: کسی نمیداند که اگر صبوری نکنم، عمر کوتاه من چه رنج و درد بزرگی را در پیش دارد.
نگوئیش کاندر جفای فلانز ما کی ترا این جواز آمدست
هوش مصنوعی: نگو که به خاطر ظلم فلان فرد به ما، این اجازه از کجا به تو رسیده است.
به کشتی نوحم رسان هین که غمچو طوفان به گردم فراز آمدست
هوش مصنوعی: به کشتی نجات من برس، زیرا غم و مشکلات مانند طوفانی به دور من جمع شدهاند.
ترا سهل باشد مرا ممتنعنه پای تو در سنگ آز آمدست
هوش مصنوعی: برای تو کاری آسان است، اما برای من دست نیافتنی است. تو به سنگ صبوری نرسیدهای و به همین دلیل از مشکلات فرار کردهای.
بده زانکه کارم درین کوچ تنگتو گویی مگر ترکتاز آمدست
هوش مصنوعی: به من بده، زیرا کار من در این سفر پرهیاهو به ماهیت تو شبیه است، گویی که ترکمنی در حال تاخت و تاز آمده است.
از آن پس که اسبی و فرشیم نیستبه زینی و یک خیمه باز آمدست
هوش مصنوعی: از زمانی که ما به عنوان اسب و سوارکار نیستیم، دیگر نیازی به زین و خیمه نیست که به ما بازگردد.