شمارهٔ ۱۲۴ - در مذمت کسی
هوش مصنوعی: این شعر به بیان موضوعاتی همچون نامه‌ای از یک شخص به نام سراجی و محتوای آن اشاره دارد. نویسنده به نقد رفتار و اعتقادات کسانی می‌پردازد که خود را برتر از دیگران می‌دانند و از شرافت واقعی دور هستند. او به استفاده از اصطلاحات مذهبی و اجتماعی در جامعه اشاره می‌کند و نسبت به افرادی که ننگ و عیب خود را پنهان می‌کنند، انتقاد می‌کند. در مجموع، این شعر به بررسی نفاق و خودفروشی در جامعه می‌پردازد و از ضرورت صداقت و شرافت سخن می‌گوید.
سراجی ای ز مقیمان حضرت ترمدرسید نامهٔ تو همچو روضه‌ای ز بهشت
هوش مصنوعی: ای سراجی، نامهات از ساکنان ترمد به دستم رسید و همچون باغی زیبا و پرگل از بهشت است.
حدیث فخری منحول اندرو کردهکه دست و طبعش جز دوک آن حدیث نرشت
هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که کسی که در آنجا صحبت می‌کند، به اندازهای از کار و دست خود بهرهمند است که تنها از دوک (چرخ نختابی) در آنجا کار می‌کند و هیچ چیز دیگری از آن ندارد. در واقع، این جمله به نوعی به محدودیتهای فرد در شرایط و امکاناتش اشاره دارد.
غرض چه یعنی دزدیست بی‌حیا آخرمن این ندانم کز ماده گاو ناید کشت
هوش مصنوعی: هدف چه معنی دارد وقتی دزدی بیشرم است؟ من نمیدانم چرا از ماده گاو کشت به وجود نمیآید.
به کعبهٔ سخن اندر چه ذکر او رانیکه ذکر او نکند هیچ کافری به کنشت
هوش مصنوعی: در گفتار و سخن از چه چیز سخن میگویی که نام او را نمیبرند، زیرا هیچ کافری در معبد خود نمیتواند او را یاد کند.
گواهیش که گواهی خود در این محضرز ننگ او به همه شهر خود دو کس ننوشت
هوش مصنوعی: شاهد این موضوع این است که خودش در این مکان از شرمساری، نام هیچکس را در این شهر ثبت نکرده است.