شمارهٔ ۱۵۲ - در عذر
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش خداوند و کرم او پرداخته است. او می‌گوید که مهربانی و لطف خداوند به حدی است که انسان‌ها تا ابد در نعمت و آرامش خواهند بود. همچنین، خرد انسانی نمی‌تواند به درستی شایستگی‌های الهی را درک کند و حتی پس از هزار سال نیز در این فکر باقی می‌ماند. شاعر تاکید می‌کند که هرچند او در مدح خداوند تلاش می‌کند، باز هم ممکن است نیاز به اصلاح کلامش باشد. در پایان به این نکته اشاره می‌کند که در دنیا گاهی اوج و گاهی فرود وجود دارد و این ناشی از عشق و حرص انسان‌ها برای ستایش الهی است.
تو آن کریمی کز التفات خاطر تونیاز تا به ابد در نعیم و ناز افتد
هوش مصنوعی: تو شخص بزرگواری هستی که با محبت و توجهات، نیازمندان همیشه در آسایش و خوشی به سر میبرند.
خرد سزای تو نا معنییی به دست آردهزار سال در اندیشهٔ دراز افتد
هوش مصنوعی: خرد و اندیشه تو نمی‌تواند به درستی آنچه را که هست درک کند؛ زیرا حتی پس از گذشت هزار سال فکر کردن، به نتیجه روشنی نخواهد رسید.
به بیست بیت مدیح تو در کرم بینیچنان فتد که به اصلاح آن نیاز افتد
هوش مصنوعی: شما اگر به بیست بیت از مدح و ستایش شما نگاه کنید، آنقدر زیبا و دلنشین است که ممکن است برای بهتر شدن آنها نیاز به ویرایش داشته باشید.
عجب مدار که اندر سرای عالم کونگهی نشیب فتد کار و گه فراز افتد
هوش مصنوعی: تعجب نکن که در این دنیا گاهی事情 به پایین میرود و گاهی بالا میآید.
ز حرص مدح تو باشد که از درخت سخنلطیفه‌ای مثلا نیم پخته باز افتد
هوش مصنوعی: از روی حرص و طمع در ستایش تو، گاهی کلامی ناب و زیبا به مانند میوهای نارس از درخت میافتد.