شمارهٔ ۱۸۷ - در حبس مجدالدین ابوالحسن
هوش مصنوعی: این شعر درباره پایان جهان و ناامیدی انسان‌ها از بقای عمرشان صحبت می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زمان به سر می‌آید و نشانه‌های بدی در زندگی بشر پدیدار شده است. به نظرم می‌رسد که با مشکلات و موانعی که پیش آمده، انسان دیگر امیدی به طولانی‌مدت بودن زندگی خود ندارد. در نهایت، این اثر به فلسفه هستی و فراز و نشیب‌های آن می‌پردازد.
مدت عالم به آخر می‌رسد بی‌هیچ شکطالع عالم نمی‌بینی که چون منحوس شد
هوش مصنوعی: زمان عمر جهان به پایان می‌رسد و این موضوع بدون هیچ تردیدی معتبر است. هیچکس نمیتواند ببیند که چه زمانی زندگی به نقطه تاریکی و نحوستی خواهد رسید.
احتباس روزی خلق آسمان آغاز کردآدمی‌زاد از بقا یکبارگی مایوس شد
هوش مصنوعی: آسمان شروع به نگه داشتن روزی مردم کرد و انسان ناگهان از استمرار زندگی ناامید شد.
خلق رابی‌وجه روزی عمر خواهد بود نهوجه روزی از کجا چون بوالحسن محبوس شد
هوش مصنوعی: خالق روزی، به هر حال، انسان را در این دنیا روزی خواهد داد، اما نمیتوان به راحتی تصور کرد که روزی از کجا به دست می‌آید، درست همانطور که وقتی بوالحسن در حبس بود، تأمین روزی او مشخص نبود.
ای جهان را بوده بنیاد از طریق مکرمتچون تو مستاصل شدی یکبارگی مدروس شد
هوش مصنوعی: ای جهان، بنیاد تو بر اساس نیکی و خوبی است، اما وقتی که تو ناامید و درمانده شدی، همه چیز تغییر کرد و به حالت دیگری درآمد.