شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که وقتی از کسی مدح و ستایش می‌کند، در واقع به خود زنی و اندیشیدن به خود پرداخته است. او به مانند حالتی که در خواب گرفتار می‌شود، بیدار می‌شود و می‌بیند که چیزی در جای خود نیست و این مدح به او سودی نمی‌رساند. به نوعی شعر در مورد بی‌فایده بودن ستایش‌های بی‌محتوا و تأثیرشان بر فرد است.
گفتم ترا مدیح دریغا مدیح منخود کرده‌ام ندارد باکرد خویش سود
هوش مصنوعی: گفتم که تو را ستایش کنم، اما افسوس که ستایش من به خودم مربوط است و فایدهای ندارد.
چون احتلام بود مرا مدح گفتنتبیدار گشتم آب نه درجای خویش بود
هوش مصنوعی: من در خواب به مدح و ستایش تو پرداختم و وقتی بیدار شدم، متوجه شدم که انگار در عالم خواب به سر میبردم و حقیقت چیز دیگری بود.