شمارهٔ ۲۴۷ - در قضا و قدر
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به قدرت خداوند و تأثیر آن بر بندگانش می‌پردازد. او توضیح می‌دهد که اگر خداوند کار کسی را به دست بگیرد و او را در تنگنا قرار دهد، هر چه انجام دهد، بر رنج و درد دل او افزوده می‌شود. اما اگر شخصی به خداوند ایمان داشته باشد و اعتقاد کند که هیچ چیز از هیچ کس متوقع نیست، خداوند قدرت خود را به او نشان خواهد داد. در پایان، شاعر به این نکته تاکید می‌کند که هیچ چیز در دست بندگان نیست و تنها خداست که کارها را می‌بندد یا باز می‌کند.
خدای کار چو بر بنده‌ای فرو بنددبه هرچه دست زند رنج دل بیفزاید
هوش مصنوعی: زمانی که خداوند کار و مسئولیتی را بر دوش کسی بگذارد، هر کاری که آن فرد انجام دهد، بر درد و رنج دل او میافزاید.
وگر به طبع شود زود نزد همچو خودیز بهر چیزی خوار و نژند باز آید
هوش مصنوعی: اگر کسی به راحتی از چیزی ناراحت شود و خودش را به خاطر آن پایین بیاورد، دوباره همان احساس را تجربه خواهد کرد.
چو اعتقاد کند کز کسش نباید چیزخدای قدرت والای خویش بنماید
هوش مصنوعی: وقتی کسی به این باور برسد که باید از دیگران چیزی نگیرد، خداوند قدرت بزرگ خود را به او نشان خواهد داد.
به دست بنده ز حل و ز عقد چیزی نیستخدای بندد کار و خدای بگشاید
هوش مصنوعی: کارها به دست بنده نیست و من توانایی حل یا گشایش هیچ مشکلی را ندارم، بلکه این خداست که امور را به سرانجام میرساند و میتواند درها را باز کند یا ببندد.