شمارهٔ ۲۷۷ - در طلب شکر و عود
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و قدرت هنر اشاره می‌کند و آن را به آتش و بوی خوش عود تشبیه می‌کند. او فلک را در خدمت این هنر می‌بیند و به قدرت شیرینی شکر و عود در جشن‌ها و مراسم اشاره می‌کند. شاعر احساسات خود را بیان می‌کند و می‌گوید که درد و غم او با هنر و زیبایی کاهش می‌یابد و او از این موارد به عنوان تسکینی برای غم‌هایش استفاده می‌کند.
ای هنر از آتش تو بویا همچو عودوی فلک در خدمتت چون نیشکر بسته کمر
هوش مصنوعی: ای هنر، تو همانند عود بویی خوش از آتش خود ساطع میکنی و آسمان نیز در خدمت تو، مانند نیشکر که کمرش را بسته، آماده است.
کار من با شکر و عود آمدست اندر زفافوین محقر نزد آن مهتر نداردبس خطر
هوش مصنوعی: در کار من، شیرینی و خوشبوکنندهها نقش دارند و در مراسم عروسی به کار میروند. اما من که فردی معمولی هستم، در برابر آن شخص بزرگ و محترم، از اهمیت و خطر کمتری برخوردار نیستم.
عود و شکر ده به من کین غم به من آن می‌کندکاب و آتش می‌کند پیوسته باعود و شکر
هوش مصنوعی: به من بخور و عطر و شکر بده که این غم مثل آتش در من میسوزد و به شدت مرا پریشان می‌کند.