شمارهٔ ۲۸۱ - در مرثیه
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم کمال و وجود روح در زمانه‌ای که هر چیزی با گذر زمان دچار زوال می‌شود، می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که ساکنان فلک (آسمان) به جستجوی کمال و حقیقت رفته‌اند و از زیبایی و هنر (مطربی زهره) یاد می‌کند. در ادامه، به داستانی اشاره می‌کند که زیبایی زهره از آسمان دور شده و از خواستگاری به کمال اشاره می‌شود تا این جای خالی را پر کند. به طور کلی، شعر به جستجو برای یافتن کمال و زیبایی در دنیای متغیر می‌پردازد.
هرگز گمان مبر که کمال‌الزمان بمردکو روح محض بود نه جسم فناپذیر
هوش مصنوعی: هرگز تصور نکن که زمان بهترین و کاملترین حالت خود را با مرگ پایان مییابد؛ زیرا روح ناب و خالصی وجود دارد که به فنا نمیرسد.
می‌دان که ساکنان فلک سیر گشته‌انداز مطربی زهره بدین چرخ گنده پیر
هوش مصنوعی: بدان که ساکنان آسمان از سرگرمی ناب لذت بردهاند و به همین خاطر به این دنیای بزرگ و پیر سفر کردهاند.
خواهش گری به نزد کمال‌الزمان شدندکو بود در زمانه درین علم بی نظیر
هوش مصنوعی: گروهی از درخواستکنندگان به ملاقات کمال‌الزمان رفتند؛ او کسی است که در این زمان در علم، بینظیر و منحصر به فرد است.
گفتند زهره را ز فلک دور کرده‌ایمای رشک جان زهره بیا جای او بگیر
هوش مصنوعی: گفتند که ما زهره را از آسمان دور کردهایم، ای دلباخته زهره، بیا و جای او را پر کن.