شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از دوستانش می‌خواهد که به هر طریقی مقداری می بفرستند، اما به جای می با ارزش و مخصوص، از نوعی می بی‌کیفیت و بی‌طعم صحبت می‌کند که به راحتی در دست گرفته می‌شود. به عبارت دیگر، او به دنبال چیزی ساده و بی‌ادعاست و به نوعی بی‌توجهی به کیفیت و ارزش‌های عمیق‌تر اشاره دارد.
صاحبا بهر رهی یک قدری می بفرستنه از آن می که بود در خور پیمانه وطاس
هوش مصنوعی: دوست من، به هر طریقی که میتوانی کمی از محبت و لطف خود را به دیگران بفرست. اما این محبت نباید تنها از سر عادت و تنگنای ظرفی باشد که در آن نگهداشتهای.
زان می بی‌شر و بی‌شور که بی‌سیمان راساغر او کف دستست وصراحی کریاس
هوش مصنوعی: از آن میگفت که بدون سر و صدا و هیجان، ساغر آن در دست بیپیمانه است و پیالهاش مانند کریاس است.