شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تاریکی شب اشاره می‌کند و از روشنایی چراغی به نام لییمان سخن می‌گوید که آرامش و روشنی را به او می‌دهد. او احساس می‌کند که درد و رنج او (حرمان) مانند جگر بر آتش است و تنها امیدش سیراب شدن از آب‌های ناپاک و بی‌کیفیت است. به طور کلی، شعر بیانگر احساس ناامیدی و longing شاعر است.
شب سیاه به تاریکی ار نشینم بهکه از چراغ لئیمان به من رسد تابش
هوش مصنوعی: اگر در شب تاریک بمانم، بهتر است که در آنجا بمانم تا این که نور چراغی نامناسب به من برسد.
جگر بر آتش حرمان کباب اولیترکه از سقایهٔ دونان کنند سیر آبش
هوش مصنوعی: دل آدم از درد و حسرت میسوزد، اما این آتش حسرت بهتر است از این که کسی از نوکرم، آب سردی به من بدهد.