شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش بزرگی و قدرت خداوند و جهان اشاره دارد. شاعر از نقص و درویشی جهان نسبت به عظمت و قدرت الهی سخن می‌گوید و به خلود و دوام دولت الهی اشاره می‌کند. او بر این نکته تأکید دارد که ذات خداوند از تمام آفرینش برتر است و حلیم و عاقل است. همچنین شاعر به نیایش و درخواست عذر از خداوند به خاطر بی‌خبری و نادانی خود می‌پردازد. در کل، شعر به رابطه برتر و فزونی وجود خداوند نسبت به همه چیز و همچنین نیاز انسانی به عذرخواهی از او اشاره دارد.
ای فلک پیش قدر تو ناقصوی جهان پیش دست تو درویش
هوش مصنوعی: ای آسمان، تو بزرگتر و محترمتر از آنی که به چیزی ناقص نیاز داشته باشی، و جهان در مقایسه با تو در موقعیتی پایینتر و فقیرانه قرار دارد.
دولتت را زوال بیگانهمدتت را خلود آمده خویش
هوش مصنوعی: دولت و کامیابی تو تحت تأثیر دلسردی بیگانگان است، ولی عمر تو طولانی و پایدار خواهد بود.
در بزرگی ز روی نسبت و قدرذاتت از کل آفرینش بیش
هوش مصنوعی: بر اساس مقام و اهمیت وجودت، تو از تمام موجودات جهان برتری.
حلم تو زود عفو دیر عتابحزم تو پیش بین دوراندیش
هوش مصنوعی: خویشتنداری تو به سرعت بخشش میانجامد، و توبیخ تو به تأخیر میافتد. دوراندیشی تو نشان از حزم و احتیاطت دارد.
دوش در پیش خدمت تو که بادآسمانش به خدمت آمده پیش
هوش مصنوعی: شب گذشته در مقابل تو، خدمتگارت که به خاطر تو با بادی از آسمان آمده بود، حضور داشت.
آن تجاوز نکرده‌ام که توانداشت جایز به هیچ مذهب و کیش
هوش مصنوعی: من هرگز از حد و مرزهایم تجاوز نکرده‌ام، زیرا برای من هیچ دینی این کار را مجاز نمیداند.
هیچ دانی چگونه خواهم خواستعذر بی‌خردگی و مستی خویش
هوش مصنوعی: آیا میدانی چطور میخواهم از نادانی و سرمستی خود عذرخواهی کنم؟