شمارهٔ ۳۰۵ - در عذر بدمستی خویش
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تضادها و نواقص زندگی انسانی در مقایسه با کمال خداوند می‌پردازد. شاعر ابتدا به عظمت و کمال خدا اشاره می‌کند و سپس نواقص و محدودیت‌های انسانی را یادآوری می‌نماید. او تأکید می‌کند که تدبیر و عقل انسان نمی‌تواند به تنهایی کفایت کند و ممکن است در برخی مواقع به بی‌راهه برود. همچنین، او به تضادهای موجود در زندگی، مانند شیرینی و تلخی، اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که انسان به خاطر اشتباهات و ضعف‌های خود دچار خجالت و ناراحتی می‌شود. در نهایت، شاعر به نوعی حس عذرخواهی و درخواست کمک از خداوند را ابراز می‌کند.
ای فلک با کمال تو ناقصوی جهان بی‌نوال تو درویش
هوش مصنوعی: ای آسمان، با تمام کمال و زیباییات، تو ناقص و ناتمام هستی و جهان بدون نعمتهای تو، فقیر و بیطاقت است.
گم کند راه مصلحت تقدیرگرنه تدبیر تو بود در پیش
هوش مصنوعی: اگر تقدیر به نوعی مسیر مصلحت را گم کند، در غیر این صورت تدبیر و برنامهریزی تو باقی مانده است.
همچو معنی که در بیان باشددر جهانی و از جهانی بیش
هوش مصنوعی: اگر چیزی به وضوح بیان شده باشد، معنایش فراتر از آنچه در جهان دیده می‌شود، خواهد بود.
دوش دور از تو ای مدبر عقلنه به تدبیر عقل دوراندیش
هوش مصنوعی: دیروز، دور از تو، ای کسی که دارای عقل و تدبیری، متوجه شدم که حتی با برنامهریزی و تفکر عمیق هم نمیتوانم دوری و فاصلهات را مدیریت کنم.
جمع ضدین کرده در زنبورلطفت از نوش انتقام از نیش
هوش مصنوعی: زنبور عسل با لطافت و شیرینی خود، دو جنبه متضاد را در خود جمع کرده است: از یک سو عسل شیرین را میسازد و از سوی دیگر با نیشش ممکن است آزار برساند.
پیشت از گونه گونه بی‌نفسیکه نگون باد نفس کافرکیش
هوش مصنوعی: قبل از تو، از چهرههای مختلف بیجان نه، که مانند نفس بیخودان باشد.
کرده‌ام آنکه یاد آن امروزمی‌کند جانم از خجالت ریش
هوش مصنوعی: من به یاد کسی که امروز به یادم هست، شرمنده و خجل هستم.
هیچ دانی که روی عذری هستتا بخواهم زنابکاری خویش
هوش مصنوعی: میدانی که بهانهای وجود دارد تا بتوانم از کارهای ناپسند خود دفاع کنم؟