شمارهٔ ۳۲۶ - در بیان حال خود
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات درونی خود صحبت می‌کند. او به شدت علاقه و اشتیاق دارد، اما از نبود کسی شایسته برای ستایش و عشق ورزیدن ابراز تاسف می‌کند. احساساتش همانند آتش و زبانی لطیف و روان دارد، در حالی که ذهنش تیز و هوشیار است. اما حسرت می‌خورد که نه شخص شایسته‌ای برای مدح و نه معشوقی لایق برای سرودن غزل وجود دارد.
خاطری چون آتشم هست و زبانی همچو آبفکرتی تیز و ذکایی رام و طبعی بی‌خلل
هوش مصنوعی: دل من آتشین است، ولی زبانم نرم و روان است. فکر و اندیشهام تیز و هوشیار است و طبیعت من بدون هیچ عیب و نقصی است.
ای دریغا نیست ممدوحی سزاوار مدیحوی دریغا نیست معشوقی سزاوار غزل
هوش مصنوعی: آه، افسوس که هیچکس لایق ستایش نیست و هیچ معشوقی هم نیست که غزلسرایی دربارهاش شایسته باشد.