شمارهٔ ۳۳۲ - در نقدی که یکی از امرا در مرثیهٔ سیدابوطالب نعمه بدو کرده بود گوید
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش یک نظم مرثیه‌ای می‌پردازد که تأثیر عمیقی بر او گذاشته است. او به یاد یتیم وار و اندوهناک خود، به تفکر در مورد آن نظم می‌پردازد و احساساتش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر همچنین به فردی به اسم امیر عادل اشاره می‌کند که نقدی بر این نظم کرده است، و او همچنان با انصاف به نقد ادامه می‌دهد. از نشاط به دست آمده از این نظم و تاثیر آن بر روانش، به مانند سرو جوان از نسیم می‌رقصد. در انتها، شاعر به اهمیت آموزنده بودن آن فرد و تأثیر مثبت او بر رشد فکری‌اش اشاره می‌کند.
به نظم مرثیه‌ای در که چون ز موجب آنیتیم‌وار تفکر کنم برآشوبم
هوش مصنوعی: وقتی به نظم این مرثیه فکر میکنم، به شدت ناراحت و آشفته میشوم، زیرا یادآور یتیمی و بیسرپرستیام است.
امیر عادل در یک دو بیت نقدی کردهنوزش از سر انصاف خاک می‌روبم
هوش مصنوعی: امیر عادل هنوز هم به انصاف و عدالت پایبند است و در هر دو بیتی که نقد می‌کند، نشان می‌دهد که او از خاک و زمین به سادگی نمیگذرد و به حقیقت اهمیت می‌دهد.
وزان نشاط که آن نظم ازو منقح شدچو سرو نو ز صبا پای حال می‌کوبم
هوش مصنوعی: به خاطر شادیای که از آن نظم به دست آمده است، مانند سرو تازهای که از نسیم صبحگاهی شاداب شده، به سراغ حال خوشی میروم.
زهی مفید که تنبیه کرد بی زجرمزهی ادیب که تعلیم داد بی‌چوبم
هوش مصنوعی: چقدر خوب است که کسی بدون استفاده از تنبیه، به من آموزش بدهد و چقدر خوب است که معلمی باشد که بدون بر سرم زدن، به من یاد بدهد.