شمارهٔ ۳۳۹ - فی‌الاشتیاق
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از خداوند و عظمت او پرداخته است. شاعر در آغاز، عقل کلی را در آستان الهی مشاهده می‌کند و گفتار بی‌زبانی را می‌بیند که به وصف خداوند می‌پردازد. او از دوری خداوند رنج می‌برد و احساس می‌کند که بی‌او جانش در خطر است. بدون وجود خدا، جهان برای او تیره و تار است و در عوض، با دیدن صورت الهی، تمام زیبایی‌های جهان را می‌تواند درک کند.
به خدایی که عقل کلی رابر درش سر بر آستان دیدم
هوش مصنوعی: به خداوندی که مشاهده کردم عقل کامل و بینقص در درگاهش سجده کرده است.
از پی وصف حضرت عزشدهن نطق بی‌زبان دیدم
هوش مصنوعی: به دنبال توصیف مقام و عظمت آن حضرت، توانستم دهن ناتوان خود را سخنگوی بی‌زبان ببینم.
که من از دوری تو دور از توبی‌تکلف هلاک جان دیدم
هوش مصنوعی: من با دوری تو به شدت رنج و عذاب میکشم و این وضعیت برایم بسیار دشوار و غیرقابل تحمل شده است.
بی‌تو تاریک شد جهان بر منکه به روئیت همه جهان دیدم
هوش مصنوعی: بدون تو، دنیا برای من بسیار تاریک و بیروح شده است، زیرا با دیدن تو، همه زیبایی‌های جهان را تجربه کرده بودم.