شمارهٔ ۳۴۵ - در حسب حال و وارستگی خویش
هوش مصنوعی: این شعر به تمایلات انسانی اشاره دارد که می‌تواند ما را به امید و بیم وادار کند. شاعر بیان می‌کند که از این دو احساس (امید و بیم) که در میان مردم وجود دارد، خود را جدا کرده است و به نوعی در دلش از آن‌ها بی‌خبر است. او احساس می‌کند حتی اگر هزار فرد ناتوان و ناچیز در برابرش باشند، به این احساسات نیازی ندارد.
امید و بیم دهد خلق را مسخر خویشبدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم
هوش مصنوعی: امید و ترس باعث میشود که مردم تحت تأثیر قرار گیرند. من از این دو ویژگی خودم استفاده میکنم تا دیگران را از خود دور کنم.
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازوهزار ناکس پیشم گرش به کس دارم
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که در دل من از این دو چیز، یعنی عشق یا محبت، هیچ نیست و حتی اگر هزار نفر بیارزش در برابر من باشند، باز هم برایم مهم نیست اگر با کسی رابطهای نداشته باشم.