شمارهٔ ۳۷۰ - مذمت ممدوحی که وعدهٔ صله بدو داده و وفا نکرده
هوش مصنوعی: شعر به بحث درباره رندی و زندگی اجتماعی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر از کردگار (خالق) می‌خواهد که هنرمندانی را بسازد که به خوبی دنیا را شکل دهند. او به قوم خود اشاره می‌کند که در واقع هم تیشه هستند و هم در تیشه زنی، یعنی هم در کار خوب و هم در کار بد شریک‌اند. شاعر به این فکر می‌رسد که اگر بخواهد داستان‌ها را ادامه دهد، باید از خواب خرگوش‌ها بیدار شود و به شجاعت شیران تبدیل گردد. او همچنین به اندیشه‌های خود و محدودیت‌های مالی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی دیر می‌شود، نباید به خاطر افکار و دغدغه‌ها معذوریت قائل شد.
کردگارا مشته رندی ده جهان را خوش تراشتا که از قومی که هم ایشان و هم ما تیشه‌ایم
هوش مصنوعی: ای خداوند، در جهان گویی که زیبایی را به شکل رندی تزئین کردهای تا از قومیتی که هم ما و هم آنها به همدیگر آسیب میزنیم، فاصله بگیریم.
شعر بردم خواجه را حالی جوابی باز گفتلفظ و معنی همچنان یعنی که ما هم‌پیشه‌ایم
هوش مصنوعی: شعر را به خواجه تقدیم کردم و او پاسخی داد که لحن و مفهوم هر دو مشابه است، یعنی ما در این هنر همراه و همصنف هستیم.
قصه تا کی گویم از بس خواب خرگوش خسانراست چون شیران به شب آتش زده در بیشه‌ایم
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن جنگی است که در آن خرگوش‌ها به خواب رفتهاند و شیران در شب با شجاعت و قدرت، آتش میافروزند. به طور کلی، شاعر از بیتحرکی و خوابآلودگی عدهای در برابر خطرات و تحولات سخن می‌گوید. به نوعی، این شعر نشاندهنده شجاعت و قدرت است و به چالشهایی که در زندگی وجود دارد اشاره می‌کند.
خاطر از اندیشه عاجز و نقد کیسه ایندیر شد معذور می‌دار اندر آن اندیشه‌ایم
هوش مصنوعی: ذهن ما از تفکر ناتوان است و پولی که در دست داریم هم کافی نیست؛ بنابراین در این مسئله، ما را بیدلیل سرزنش نکنید.