شمارهٔ ۴۰۰ - در مدیح - انوری

به خدایی که ذات لم یزلشباشد از سر بندگان آگاه

دست صنعتش ز اقتدار نهدبر سر آفتاب و ماه کلاه

زر فشاند ز صبح هر روزیدر خم این زمردین خرگاه

به رسولی که بد سبابهٔ اوسبب جامه خرقه کردن ماه

به امینی که آورید بدوز اسمان امر و نهی بی‌اکراه

به کتابی که تا بدو داریماز گناهان به روز حشر گواه

به کلامی که مهر ایمانستچیست آن لا اله الا الله

که اگر هست یا بخواهد بودملک و دین را نظیر همچو تو شاه

تا جهان باشد از تو نازان بادرایت و چتر و تخت و تاج و کلاه