شمارهٔ ۴۱۵ - در مرثیهٔ مجدالدین ابوالحسن عمرانی
هوش مصنوعی: این شعر به غم و اندوه مرگ بوالحسن اشاره دارد و نشان می‌دهد که پس از او، زندگی کم‌رنگ و بی‌فایده به نظر می‌رسد. شاعر از فقدان او حسرت می‌خورد و به یاد آن بزرگمرد می‌افتد. همچنین به موضوع روزی و نعمت‌های الهی اشاره می‌کند و دعا می‌کند که خداوند بار دیگر رحمتش را نازل کند. بنابراین، شعر به یادآوری فضایل و بخشندگی بوالحسن و همچنین نیاز به کمک و رحمت الهی می‌پردازد.
هیچ می‌دانی که در گیتی ز مرگ بوالحسنچرخ جز قحط کرم دیگر چه دارد فائده
هوش مصنوعی: آیا می‌دانی که در این دنیا از مرگ بوالحسن، چرخه زمان فقط قحطی کرمها را به همراه دارد و هیچ چیز دیگری برای عرضه ندارد؟
ای دریغا آنکه چون یادش کند گوید جهانای دریغا حاتم طایی و معن وائده
هوش مصنوعی: ای کاش کسی که به یادش می‌افتد، بگوید ای کاش در این دنیا حاتم طایی و معن وائده همچنان وجود داشتند.
روزهٔ روزی درآمد خواجه بی‌روزی مباشیاد می‌کن ربنا انزل علینا مائده
هوش مصنوعی: در روزی که آقای ما بدون نعمت وارد شد، فراموش نکن که ما را به یاد بیاوری و بگویی ای پروردگار، سفرهای از نعمت بر ما نازل کن.